Bir şeylerin intikamını bıraktım ardımda alamadım..
Ötekinin gölgesiyle sebebim oldun sen..
Öteki ve sen..
Bense lüzumsuz..
Böyle vuslat olmaz!
Yanılmış duyguların yalan çocuğu içimi çeke çeke hergün anımsıyorum aynı gözleri..
Ne çok şeyin özetidir aslında iç çekmek..

Affetmek değil aslında hasret sadece..
Nerdesin kimlesin bile bile..
Çaresiz..
Yitik..
Ve hatta sitemkar...
Pişman ve gururlu
ve biraz dalgın
ve hatta susarak
bağışlanmaz bir öfkeyle..

Ayrılığın kurşun kadar ağır gülüşün kadar felaket..
Affet yerine sevmem için erken
ama yerime sevmen için çok geç..
Kirli bir sevdanın kara yazısısın üstelik..

Ama yara izinden kan damlar mı?
Ne bileyim sızlıyor işte..

Bir rüyadır gece hiç olmadığı kadar gerçek.
Hem geçmiş vardır içinde hem de gelecek.
An’dır geçmişi ve geleceği bir çırpıda silecek...

Sancıdır gece bilinmeyene gebe. Bıçaktır gece yüreğinizde istemeseniz de.

Eski bir dostun eskimeyen sesinde saklı kalan hüzündür.Saklı kalan aslında geceden hep gizlediğin yüzündür.

Savaştır gece orduları olmayan. Yüzlerce ölü vardır içinizde ve bir o kadar
öldüremediklerimizle... Kendi kavganızdır gece kendi sevdanızdır da... Ya da ikisinin
ortasında yoğun bir bilmece.Kimi zaman yıldızdır dostunuz kimi zaman ay ama
kırgınsınızdır hep güneşe.

Gül ile bülbülün hikâyesinde gülün adı bülbülün kanıdır gece.
Gece ilham olur aşka düşen bîçâre gence.

Leyl’dir gece kelimelerin en karanlığıdır.
Leylâ olur gece sebebi mecnûnluğundandır.
__________________

hiçbir vücud ısısı değiştirmiyorsa
mevsim normallerini
sevmekte yok artık
sevmek yok artık
hiçkimseyi..
sen yaz saati uygulaması
ben kış saati
ortak bir takvimimiz bile olmadı
seni 1 saat ileri almışlar
beni bir saat geri
bu zamanlar yoksa bize düşmanmı ?

bilemem
aklın kimde kalır
bilemem
hatrın kimde kalır
bilemem
kimler sensiz kalır
bilemem

hangi yol düz gider
hangi yol güze gider
bilemem aşklar neiçin biter..

.......' aşkım aşkın başından aşkın'

Kimsesiz çocukların sahipsiz çerçevelerin kanamalarında bulmuştum
Seni ve senle beraber gelen etiketli mutlulukları..
Ayak aralarında dolanan vurgun yemiş yorgunluklarımı
Lugatının en dip köşesine “bizi” ilmik ilmik işlemiştim.
Ne sen sendin ne de ben benlikteydim..
BİZ” olan her yolda elele omuz omuza yol alandık..





Yıllarca aradığımız ararken hançerlendiğimiz
Suskun davalarımızın konuşma serenatlarında rolümüzü kapmıştık
Titreyen bedenlerimizi barış adına uzatılan ellere teslim edendik..
Ne sen savaşı kazanan ne de ben savaştan yara alanlar arasındaydık.
Biz savaşı baştan kaybeden iki bilinmeyendik..






Sen konuşmadan gözlerini önüme seren
ben ise fırtına sonrası limanına sığınmış sahipsizdim
Kırılan kanadımı iyileştirmen adına
Buz kesmiş mezarlıklarında can verenim olduğu için
Kemikleşmiş ruhuma gel diye seslenendin..
Bir diğerinden farkın
Yağmur sonrası gökkuşağımı bana veren olmandı..
Bitti…







Yağmurlarımın ardından artık gökkuşağım açmıyor
Sende bıraktığım kalbim bitkisellikte çürüyor
Asılı kalan bize dair gelecek
Geçmişten daha çok içimi yakma rolünde görev alıyor..
Köşe başı düşlerimiz martıların yemi oldu..
Mavide hissettiğim sonsuzluk sensiz mırıldanmalara tutsak







Sen bitirdin beni..
Acının feryat ettiği siren seslerin ortasında
Yarım olan seni benden kopardın..
Uzun uzadıya susalım artık birbirimize..





Susalım ki;

Senden kalan güvercinimi

Yırtıcı bir kuşa dönüştürmeyelim..

O zindan gecemde akbabalara kaptırdığım

Güvercinimi!

Bu defa sana dahi parçalama hakkı veren olmayacağım..

Sus!

İçimdeki seni (Güvercinimi) Öldürme..

Sus!

Derimi ve küskünlüğümü sıyır. Çünkü hayat kurban arar.
Çekirgenin üçüncü sıçrayışı...
Acı büyükse bu bana yakışır.
Ama sıradansın ama vasatsın ama elveda.
Baksana: Sana hiç gözyaşı hediye edildi mi?
Mektuplarını sen yazmadan önce okudum ve sana gözyaşlarımı hediye etmeye karar verdim.
Al avucuna doldur yüzündeki kabukları soy; kırmızının sızısını gör. Sokakta birine rastlayana kadar git.
Ve ve ve asla geri dönme.
Ama merak ediyorum: Sana hiç aşık olundu mu?

saat başlarini beş geçer yelkovanin
senle zamansizim amansizim
senle büyük susarim
kendime yenilirim her kavgada
sonra koca agiz bir çocuk olurum
bütün trabzanlardan kayarim
bütün köprülerden sarkarim
yüzüm kente sürülür
içime sesin kaçar
ben seni aglarim

Küle dönme zamanı üç vakte kadar…
Zamanı parçalar halinde önüne seriyorum.
Bütünlüğü yakalamak mümkün değil olmadı olmasını diliyorum.
Hayırsızlığımı hatırlatıyor kahvenin telvesi…
Kara üstüne karalar bağlıyorum kararsızca…
Acabadan kümelenmiş yüreğimin kabarması…
İki parmağımla tutunduğum kahve fincanı çaresizliğimi savunur zararsızca…

Firari gecelerimde ay ışığına ortak olan fikrimin penceresi susuzluğumu fısıldar kulağıma.
Fincanımın ters-düz edilmiş halinden kaçamak sabahlar biriktiririm.
Uçurumlar konar göz bebeklerime uzaklığımı tırmanırım parmaklarım kırmızıya bulaşır toprağa ve taşa yeminlerim ulaşır.İnfaza yakın bu halim okunur kahvenin telvesinde bendeki ne varsa ve ne olmamışsa tüter buram buram…
İki parmağımla tutunduğum sigara dumanı
hasretimi heceler du-ra-mam…

Ruhumun kayıt bilmezliğinden hovarda zamanlarımı kovalıyorum.
Dudağımın kenarından yorgun sular süzülüyor
elimin tersiyle siliyorum.
Fiyakası askıya alınmış acılarımı kullanıyor beli hayata bağlanmış hayatın kuklası…
Ne yazık!
Onu da yazıyorum.
Gölgesi gölgeme vurmuş yaratılanlardan öğrenirim sevmeyi gülüşüme perde olan hüzünleri tanırım her zamanda…
Her meclis duygularımın pazar yeri.
Düşüncemi satarım köşesi belli olmayan dilenciye...
İmdat dilendiğim anımda yanımda ne pazaryeri ne köşesi belli olmayan dilenci…
Ne acı! Bunu da yazıyorum…
İki parmağımla tutunduğum kalem huzurumu döküyor eteklerime taş(lan)ıyorum…

Üç vakit…Üç hece…Üç taş…

Üç vakit kaldı kıyamete…
Yer yüzüme imkansızı kör bıçakla öğretiyor.
Konuşma ne olur! Benim dudaklarım kanıyor.Rüyamda ismini öğrettiler üç defa…
Dünyamda sana yer bırakmadılar.
Konuşma ne olur!
Uykuma misafirim ol ve yüreğime…
Taşı kesmeyen kalemin sahibi benim.
Görgüsüzlüğümü bağışla…
Sevgisizlikten seviyesizleşti azalarım…
Sorgusuzca çirkinliğimden bahsettiğim gün…
Gülümsediğimin resmini çizeceğim...

Bir yagmur oLup damla damLa pencerene vuracagım..
Yine zamansız bir zamanda pencerende buLacaksın beni..
Ve sen..
BeLki uykudayken beLki kitap okurken beLki de düşünürken..
Bir anda pencerende beni görünce şaşıracaksın..
BuğuLu gözLerLe izLeyeceksin beLkide..
KimbiLir beLki bogazına birseyLer dügümLenecek..
Ki mi zaman hüzünLü bir sarkınin nameLerinde buLacaksın beni..
Kimi zaman okuduğun şiirLerde..
Kimi zaman aynaya baktığında gözLerinde..
Kimi zaman bir yürek sızısında.. .
Herşeyim firari..
Gecelerim Dünlerimyarınlarım ve..
Sana olan aşkım..
Yüreğim esir kaLmış yüreğinde..
Bıraktım kendimi yüregine..
İster Al senin olsun..
İster alkırparçala yüreğimi..
İstersen dağıt küllerini bir baştan bir başına şehrin..
Ya da...
Ya da bırak kalsın kendi yangınıyla baş başa

Bir yagmur oLup damla damLa pencerene vuracagım..
Yine zamansız bir zamanda pencerende buLacaksın beni..
Ve sen..
BeLki uykudayken beLki kitap okurken beLki de düşünürken..
Bir anda pencerende beni görünce şaşıracaksın..
BuğuLu gözLerLe izLeyeceksin beLkide..
KimbiLir beLki bogazına birseyLer dügümLenecek..
Ki mi zaman hüzünLü bir sarkınin nameLerinde buLacaksın beni..
Kimi zaman okuduğun şiirLerde..
Kimi zaman aynaya baktığında gözLerinde..
Kimi zaman bir yürek sızısında.. .
Herşeyim firari..
GecelerimDünlerimyarınlarım ve..
Sana olan aşkım..
Yüreğim esir kaLmış yüreğinde..
Bıraktım kendimi yüregine..
İster Al senin olsun..
İster alkırparçala yüreğimi..
İstersen dağıt küllerini bir baştan bir başına şehrin..
Ya da...
Ya da bırak kalsın kendi yangınıyla baş başa

Seher vakti yağan yağmur toprağa düşerken, yüreğime de düşüyor damla damla. Pencere kenarındayım. Toprağa düşen rahmet damlalarını seyrediyorum. Gökyüzünden yollar geçiyor kalbime doğru. Yağmuru bekleyen toprak olmak geliyor içimden. Toprak; Rabbine muhtaç, yağmuru bekliyor hasretle...


Sonunda Arş-ı Âlâ'ya yükseliyor toprağın duası ve meleklerin kanatlarında damla damla rahmet iniyor yeryüzüne.


Hasretin sancısı ki ahhhh…Dalga dalga vuruyor kalbimin limanına. İnsan iken, Rabbime olan muhtaçlığımı unutup boşa geçirdiğim zamanlarıma ağlıyorum. Yağmuru bekleyen toprak olmak istiyorum.


Ağlıyorum... Ağladıkça yangınlarım sönüyor. Meğer yana yana kül olmuşum. Gafletin acımasız soğuğunda, acıyı hissetmeyecek kadar üşümüş yüreğim. Karaya vurmuş bütün gemilerim...


Ağlıyorum... Pişmanlık acıtıyor içimi. Yaşayamadıklarım, özlemlemlerim, arzularım tek tek düşüyor yüreğime. Gözümün önünden perdeler kalkıyor ve hayalî bir yolculuğa çıkıyorum. Önce bir hastaneye düşüyor yolum. Nefes almak için oksijen tüpüne bağlı ve bir defa rahat nefes alabilmeyi dünyalara değişmeyecek insanlar görüyorum…Ağlıyorum… Ne zaman nefesi daralsa astım spreyine sarılan insanlar acıtıyor yüreğimi. Aldığım her rahat nefes kadar utanıyorum. Tekerlekli sandalye ile hayata tutunan insanlar takılıyor gözlerime. Acılarını birlikte yaşıyorum.Çivileniyorum olduğum yere. Yürüyemiyorum... Attığım adımlar kadar utanıyorum.


Haykırmaktan sesi kesiliyor yüreğimin. Dört bir yanda inşirah çiçekleri arıyorum. Yaşayamadıklarım yıkılmış üzerime. Enkaz altındayım... Nefes alamıyorum...


Ağlıyorum... Özgürlük nedir diye soruyorum kendi kendime. Hayalen çıktığım yolculukta, yolum bir hapishaneye düşüyor. Bu dört duvar arasındakilere 'kader mahkûmu' derler. Kader, mahkûm eder mi ki insanı? Kadere teslimiyet, mahkûmiyet olur mu? Kendi elleriyle yıktığının suçunu neden kadere yükler ki insan? Kalbim, içinden çıkamadığı soruların ardında feryat ediyor. Susturamıyorum... Asıl mahkûmiyeti ben yaşamışım meğer. Anlatamadıkları varmış yüreğimin.Ne de çok dilsiz kalmış. Yüreğim, demir parmaklıklar ardında, söyleyemediklerinin acısıyla yapayalnızmış meğer…


Yüreğim yetimliğine ağlıyor şimdi... Ne olur ağlama yüreğim. Ağlayıp da körükleme pişmanlığımın ateşini. Kanayan yaralarıma bir de sen tuz basma, ne olur.


Ölüm gibi gelen her gerçek, yeni başlangıçlara gebedir. Sus ki, yeni başlangıçlara yürüyelim birlikte. Suskunluğun, umutlarımızın suskunluğun sevdamızın suskunluğun cennetinin adı olsun.


Sus yüreğim…


Sus ki, çığlıkların duyman gerekenleri engellemesin. İsyanın kör kuyusunda çaresizliğine ağlayan zavallı değilsin…Sus ki sana aşkı öğretene ve hayata dönebilesin. Sus ki, bir kez daha kırılmasın kanatların. Bırak dilinin söyleyemediğini gözlerin anlatsın. Sana da sessizliğinle övünmek kalsın.


Avun yüreğim...


Yaşamak için, yüzü ebediyete dönük sebeplerinle avun. Ölümü de götür gittiğin yere. Giderken, şairin mısralarını da al yanına.


'Öleceğiz,öleceğiz müjdeler olsun,


Ölümü öldüren Rabbe secdeler olsun' (N.Fazıl Kısakürek)


Bırak mısralar aydınlatsın en sevgiliye giden yolları. Ölümün adı vuslat olsun...